2004-03-05T14:25:00.000-08:00

نوشتن براي زمان
هر نوشته اي حتما نويسنده اي دارد و احتمالا خواننده اي . ولي نويسنده اين نوشته ها نه مي خواهد خود ويا كس ديگري او را نويسنده اين يادداشت هاي روزانه بداند و نه مي خواهد كسي را مخاطب نوشته هايش قرار دهد . اينها تنها كلمه هائي هستند براي فردا .
در اين نوشته ها نه خود را ملزم به اقتضائات مسئوليت هاي شخصي ام مي دانم ونه ملزم به تفهيم خواننده هاي احتمالي اين روزنگاري ها در خصوص موضوعي كه بخش اصلي اين نوشته ها را تشكيل خواهد داد . به تنها چيزي كه در اين نوشته ها پاي بند خواهم بود ثبت عيني اتفاقاتي است كه در اين روز ها به آنها برمي خورم و نيز احساسي كه در مواجهه ي با آنها برايم به وجود مي آيد .
هميشه وقتي به ياد اين مي افتم كه كار هاي بسياري را شروع و بعد از مدتي نيمه كاره رهاي شان كرده ام از هر آغازي ترسم مي گيرد . اما وقتي قرار باشد از هيچ چيز نترسي ترس از شروع كردن اين نوشته ها به خاطر ادامه پيدا نكردن آنها خنده دار به نظر مي رسد . قضيه خنده دار تر مي شود وقتي بداني احتمال اينكه فرصتي براي ادامه اين كار برايت باقي نگذارند از احتمال سر رفتن حوصله ات از اين روزنگاري ها بيشتر است .
شايد در آينده خود را هنگام نوشتن برخي از اين مطالب به خاطر نياورم . احتما لا آنها يي شان كه نظرات شخصي ام در خصوص موضو عات مورد علاقه ام و يا اتفاقات معمولي روزمره است . اما يقينا برخي از حوادثي كه به قصد ثبت آنها بر مي آيم هيچگاه از يادم نخواهد رفت چه اگر آنها را هيچ جا ثبت نكنم . پس اگر مي نويسم تنها براي فراهم كردن فرصت يادآوري است براي آيندگان . كاري كه اسمش را گذاشته ام نوشتن براي زمان . در اين راه تنها كلمات به ياري ام مي آيند .